تو را می خواهم و دانم كه هرگز

به كام دل در آغوشت نگیرم

توئی آن آسمان صاف و روشن

من این كنج قفس ، مرغی اسیرم

ز پشت میله های سرد و تیره

نگاه حسرتم حیران به رویت

در این فكرم كه دستی پیش آید

و من ناگه گشایم پر به سویت

این همه شعر یه طرف این یه طرف

البته بنظر من

به چشمانم نگاهی کن ، مرا گر دوست می داری

که می بارد ز چـــشمانت ، نشاط و شور بسیاری

به چشمانم نگاهی کن ، که من مــشتاق دیدارم

قسم بر تار گیسویت ، تو را من دوســت می دارم

                                    جز همان عاشق دل خسته صدایم نکنید

سالها از اتش عشق سوختم و ساختم

                                      باز هم همسفر خاطره هایم نکنید

دل من با غم جانان گره خورده ست دگر

                                        ارزوی شب پیوند برایم نکنید

به خدا عشق گنه نیست عزیزان اخر

                                        از میان همه انگشت نمایم نکنید

به نام خدا خالق انسان

به نام انسان خالق غم ها

به نام غم ها به وجود اورنده ي اشك ها

به نام اشك تسكين دهنده ي قلب ها

به نام قلب ها ايجاد گر عشق و به نام عشق زيباترين خطاي انسان

آری آغاز . دوست داشتن است

گرچه پایان را نا پیداست

من به پایان دگر نیندیشیدم

که همین دوست داشتن . زیباست

دوره گردم
دار قالی می خرم
کاسه و ظرف سفالی می خرم
گر نداری کوزه خالی می خرم

اشک در چشمان بابا حلقه بست
عاقبت آهی زد و بغضش شکست
اول سال است و نان در سفره نیست
ای خدا شکرت ولی این زندگیست؟
بوی نان تازه هوش از ما ربود
اتفاقا مادرم هم روزه بود
چهره اش دیدم که لک بر داشته
سوختم،دیدم که بابا پیر بود
بدتر از این خواهرم دلگیر بود

باز آواز درشت دروه گرد
پرده اندیشه ام را پاره کرد

دوره گردم
دار قالی می خرم
کاسه و ظرف سفالی می خرم
گر نداری کوزه خالی می خرم

خواهرم بی روسری بیرون دوید
های آقا سفره خالی می خرید؟

...

باز باران بی ترانه

گریه هایم عاشقانه

می خورد بر سقف قلبم

یاد ایام تو داشتن

می زند سیلی به صورت

باورت شاید نباشد

                قفسی تنگ پر از تنهایی

                                       و چه زیباست

                                                  لحظه ی غفلت آن زندان بان....

                                                                        بعد از آن هم پرواز.

تو را به دل پاییزی ات

اگه دست حادثه خونه رو پاشید ، ببخشید

اگه تو مسیر جاده خسته کردم ، لحظه هاتو

آخر جاده رسید ، خسته نباشید ، ببخشید

ما شا خه ای از ایل شقایق هستیم

              با درد سر عشق موافق هستیم

                                 از پرده چرا سخن بگویم حاشا

                                                    بگذار بدانند که عاشق هستیم

عصری است غریب و آسمان دلگیر است
افسوس برای دل سپردن دیر است
هر بار بهانه ای گرفتیم و گذشت
عیب از من و توست ، عشق بی تقصیر است

                                                   یه شهر پر از دشمن و یک دوست نداریم

آمد و بر صفحه ی قلبم نوشت تردید و رفت

شاخه ی گل را گرفت و با غمی بویید و رفت

                                     چشم در چشمش برایش گریه می کردم ولی

                                      او فقط بر اشک های ساکتم خندید و رفت

ما چون ز دری پای کشیدیم، کشیدیم

امید ز هرکس که بریدیم ،بریدیم

دل نیست کبوتر که چو برخاست نشیند

ولی اشک شوق بود و دلی از عزا در آورد

به حسادت حسودان من اگر نرفتم از دست

به دل شکسته ام بین که مرا از پا در آورد

چو از در می رسی٬ دل می ربایی

تو دل می بندی و دل می گشایی

ولی با رفتنت می گیردم دل

که داری می روی تا کی بیایی

من اختیار نکردم پس از تو یار دگر

به غیر گریه که آن هم اختیارم نیست

جهان فریب دهد آدمی به نقش و نگار

مرا چه نقش فریبنده چون نگارم نیست

هرکه را با ما سلامی باشد از نزدیک و دور 

                                         با وی از ما باد صد چندین و صدچندان سلام